Nie będę sławna

 Nie będę i już. Powodów jest kilka, ale dwa najpoważniejsze.

Po pierwsze, nie aspiruję do bycia gwiazdą. Nie lubię blasku fleszy ani prezentowania się na forum. Wolę działać w zaciszu własnego domu. Co prawda od wielu lat maluję i piszę, ponoć nieźle, ale nie biorę udziału w konkursach, poza tymi organizowanymi w grupach na Facebooku. Nie chcę przez przypadek zająć jakiegoś miejsca i zostać postawiona przed koniecznością udziału w uroczystej gali. Jestem domatorką i introwertyczką, a z takimi imprezami zupełnie mi nie po drodze.

Taka byłam od zawsze. Już w szkole miałam problem z odpowiedziami ustnymi i wszelkimi akademiami, od których uciekałam jak diabeł od święconej wody. Nie lubiłam też zgłaszać się jako pierwsza do odpowiedzi i nic sobie nie robiłam z uwag nauczycieli na ten temat.

Z tego samego powodu zrezygnowałam z zajęć w pracowni malarskiej. Nie potrafiłam przełamać się i spokojnie malować, kiedy inni patrzyli mi na ręce. Wytrzymałam niecałe pół roku. Później uczyłam się już tylko w domu.

Podobnie było z poezją. Na warsztatach przychodziła chwila, kiedy trzeba było głośno przeczytać swoje wiersze. To była tragedia! Głos mi drżał, pociłam się jak mysz, a serce łomotało jak oszalałe. Mam na koncie kilka książek i kilkadziesiąt antologii. Mimo że otrzymywałam propozycje udziału w wieczorkach poetyckich, nigdy się na nie nie zdecydowałam.

Czy próbowałam się przełamać? No jasne! Przecież wiadomo, że rozwój oznacza wychodzenie ze strefy komfortu. Próbowałam kilka razy. Raz na przykład wzięłam udział w spotkaniu w Bibliotece Powiatowej, gdzie miałam odebrać dyplom Superczytacza. Nie spałam całą noc. Dyplom odebrałam jak zombi i powiedziałam sobie: nigdy więcej!

Druga sprawa to prywatność, o którą bardzo dbam. Praktycznie nikogo nie zapraszam do domu. Wychodzę z założenia, że pokazuję siebie tylko w tym, co tworzę. Pod tym względem jestem trochę jak Wisława Szymborska. Już kiedyś odrzuciłam propozycję wywiadu dla lokalnego czasopisma. Wywiad miał odbyć się u mnie w domu, a ja nie wpuszczam do niego obcych ludzi. Mam koty po przejściach i nie zamierzam fundować im stresu tylko po to, żeby zaistnieć. Koty są ważniejsze.

Już te dwa powody wystarczą, żeby skreślić mnie jako twórczynię. I co z tego? Nic!

Będę sobie pisać, malować i publikować, ale się nie zmienię. Czytelnicy i miłośnicy moich obrazów poznają mnie tylko na tyle, na ile im pozwolę. Oczywiście cieszy mnie i pochlebia ich zainteresowanie, ale jestem i pozostanę sobą.

Agata Rak

 

Moja największa miłość

Dzień zaczął się jak zwykle w pośpiechu. Miałam wtedy dwadzieścia dwa lata i pracowałam w pobliskim zakładzie. Praca w biurze była niezła, ale poranne wyjścia z domu stanowiły problem.

Tego dnia szybko zrobiłam makijaż, ubrałam się i ruszyłam do pracy na skróty, drogą wśród pól. Nie było daleko. Zboża były już wysokie, a poranek bardzo chłodny i rześki. Szło się z trudem, bo polna droga była mokra od deszczu i musiałam omijać kałuże.

Byłam już prawie u celu, gdy nagle usłyszałam cieniutki pisk dobiegający z pobliskiego łanu żyta. Zatrzymałam się, nasłuchując. Po chwili pisk się powtórzył. Nie namyślając się wiele, ruszyłam w jego kierunku, a obcasy moich butów grzęzły w ziemi.

W zbożu znalazłam odwrócony do góry dnem, zardzewiały garnek. Podniosłam go i moim oczom ukazał się maleńki kotek. Wzięłam maleństwo na ręce. Było mniejsze od mojej dłoni, a dłonie mam drobne. Kociątko drżało z zimna.

Nie miałam doświadczenia w opiece nad kotami. W domu wprawdzie były koty i lubiłam je, ale karmiła je babcia, a ja się nimi nie opiekowałam.

Zabrałam kociaka do pracy i trzymałam na kolanach przez pół dnia. Maleństwo było głodne i piszczało.

— Piszczy i piszczy. Nie mogę tego znieść. Idź ty lepiej z nim do domu, bo wszystkie tu zwariujemy — stwierdziła kierowniczka.

— Dziękuję za zrozumienie, pójdę — odpowiedziałam i szybko wyszłam, żeby się nie rozmyśliła.

Gdy wróciłam do domu, babcia na widok kociaka była zaskoczona, ale raczej nieuradowana. W domu były wtedy trzy koty i kolejny był zbędny.

— On i tak nie przeżyje — stwierdziła babcia. — Jest zbyt mały. Spróbuj go karmić za pomocą kroplomierza. Krople do nosa są w szafce. Ma góra trzy tygodnie.

— Poproś mamę, niech zadzwoni jutro do zoo. Może coś podpowiedzą — dodała.

Szybko poszukałam dużego pudełka, włożyłam do niego poduszkę elektryczną owiniętą folią i umieściłam tam kotka. Po chwili zagrzałam zwykłe krowie mleko i dałam kociątku jeść. Najadło się i usnęło mi na dłoni.

Kociątko okazało się koteczką i dostało na imię Funia. Było czarno-białe. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że na takie koty mówi się „pingwinki”.

W zoo faktycznie pomogli. Poradzili, by maluchowi podawać mleko zmieszane z wodą i masować brzuszek, ponieważ mogą wystąpić problemy z wypróżnianiem. Tak robiłam.

Koteczka rosła i szybko zaczęła wychodzić z pudełka. W nocy wspinała się na moją wersalkę i zasypiała we wgłębieniu mojej szyi.

Wkrótce zrezygnowałam z pracy, ponieważ trzeba było karmić małą częściej niż co osiem godzin. To było dla mnie oczywiste. Jej dobro było dla mnie najważniejsze.

Pokochałam ją całym sercem. Od tego czasu zaczęłam ratować koty.

Funia była ze mną kilka lat. Straciłam ją, kiedy zaraziła się chorobą od kolejnego przygarniętego kociaka. Maluch został podrzucony i wyglądał na zdrowego. Niestety, oboje odeszli. W tamtych czasach nie szczepiło się jeszcze powszechnie kotów, a ja nie wiedziałam, jak wielkie niebezpieczeństwo może kryć się za niewinnym wyglądem zwierzęcia.

Bardzo przeżyłam ich śmierć, ale nie przestałam ratować kolejnych kocich istnień.

Minęło ponad czterdzieści lat i uratowałam ich wiele. Żyję skromnie, ale o koty dbam. Miewałam ich po kilkanaście, leczyłam, kastrowałam i szukałam im dobrych domów.

Teraz mam dziesięć kotów i te już ze mną zostaną. Nie wiem, czy ktoś jeszcze podrzuci mi kota. Nie wiem, czy znajdę jakąś biedę na ulicy, ale rozważam przepisanie mojego domu na fundację zajmującą się kotami.

Dzieci nie mam, a mąż pogodził się z moją miłością, z moją misją.

Inne zwierzęta też kocham, ale koty są najważniejsze i tak już pozostanie.

 

 

Mój aniele

 

jesteś blisko tuż obok

na granicy cienia

twój szept kołysze mnie do snu

napełnia rześkością o poranku

czasem szukam ukojenia

tam gdzie skrzydła dotykają czasu

gdzie ramiona otulają migotliwym światłem

tyle mi dajesz

ciepło wiarę nadzieję

ufam ci

oddycham spokojem wiarą

pozwalasz mi poczuć zasmakować nieba

zabierz mnie tam

gdzie strach nie ma wstępu

gdzie szczęście rozkwita jak magiczne kwiaty

naucz marzyć

 

Agata Rak

 

Szarość pni /ekfraza do obrazu Van Gogha/

 

jeszcze jeden liść i jeszcze jeden

drzewa mienią się złotem i oranżem

przemijanie ich nie rani nie przeraża

żegnają letnie poranki pachnące rosą

tęsknią za snem pod kołderką z szadzi

liście nigdy nie płaczą z samotności

tyle ich jest

suną wirują tańczą

gonią z wiatrem szczęście

uśmiechają się do słońca

to pieszczą alejkę w parku

 to układają się miękko w trawie

spójrz

tylko szarość pni usiadła obok

i pachnie smutkiem

Agata Rak

 

Wyznanie

 

moja młodość

burzliwa

twarde zasady i emocje bez granic

siła i gwałtowność krzyk przemoc

tak bałam się siebie

swojego serca

było jak spieniony ocean

nieokiełznane niepokorne

krzywda innych

ich ból

deptały mi po piętach

zapragnęłam zmiany

długo uczyłam się kochać siebie

wybaczać rozumieć

teraz moja dusza tętni spokojem

a serce otulone miękkością

wreszcie kocha

Agata Rak

 

***

Bądź blisko tuż obok

Bliżej niż oddech

Niech mój szept

Rozpali zmysły

Niech dotyk ukoi duszę

Bądź

Agata Rak

 

Jaka cisza

 

krok za krokiem

zdążam do domu twojego domu

wieś bierze mnie w objęcia

 

kocham dni gdy lato podaje dłonie jesieni

gdy drzewa ubrane w zielone sukienki

zaczynają narzucać na ramiona złote szale

gdy mienią się szkarłatem

 

kocham te chwile spokojne

i drogi szerokie wiodące ku tobie

 

czy czekasz za drzwiami

czy otworzysz serce gdy zapukam

czekasz

Agata Rak