***

dni coraz dłuższe

słońce pieści pola łąki ogrody

pąki forsycji kapiąc złotem zwracają twarze ku światłu

wiatr chwyta w objęcia pierwsze źdźbła trawy

ptaki zaczynają szaleć

wiesz

jeszcze wczoraj drżałam z zimna

rankiem w ogrodzie

dziś cieplej

świat się budzi z głębokim westchnieniem

idzie wiosna

 

ślad sarny w śniegu

prowadzi w głąb zarośli

gałązka sosny

 

mróz na szybie

rysuje kwiaty i liście

noc bez księżyca

 

samotne wrony

na białym polu w słońcu

szum strumienia