***

Bądź blisko tuż obok

Bliżej niż oddech

Niech mój szept

Rozpali zmysły

Niech dotyk ukoi duszę

Bądź

Agata Rak

 

Jaka cisza

 

krok za krokiem

zdążam do domu twojego domu

wieś bierze mnie w objęcia

 

kocham dni gdy lato podaje dłonie jesieni

gdy drzewa ubrane w zielone sukienki

zaczynają narzucać na ramiona złote szale

gdy mienią się szkarłatem

 

kocham te chwile spokojne

i drogi szerokie wiodące ku tobie

 

czy czekasz za drzwiami

czy otworzysz serce gdy zapukam

czekasz

Agata Rak

 

 Pamiętasz

Pamiętasz pierwszą naszą jesień

Ująłeś w dłonie moje serce

otworzyło się jak kwiat

Dusza zadrżała

otulając tchnieniem twoją duszę

Czy teraz, po latach,

wciąż tęsknisz do dotyku

Czy pocałunki wywołują dreszcz

Czy to co było

i wszystko co nas dzieli

zatrzasnęło drzwi

do snów na jawie

i zbrukało myśli o jutrze

Agata Rak

 

Żyję dla innych
Czerpią ze mnie jak ze studni
Moje nie nic dla nich nie znaczy
Wyciągają do mnie dłonie
Tarmoszą, naciskają, grożą

Zapomniałam, co to łzy
Muszę być nieugięta
Jeszcze tylko czasem
Pokiereszowana dusza szlocha

Chce usiąść w ciszy
Poczuć się ważna
Może dziś ją przytulę
A bunt wreszcie zmieni się w krzyk

Bieszczady jesienią

 

Pamiętam jesień w Bieszczadach.

łagodne szczyty gór
tulące płonące liście drzew.

pomalowane rdzą połoniny,
tchnące spokojem.

poranną mgłę w dolinach,
umykającą przed słońcem.

ryk jeleni.

i strumyk o chłodnej, bystrej wodzie,
to skaczący po kamieniach,
to liżący głazy,
to z wdziękiem omijający przeszkody.

tyle lat minęło,
a ja wciąż czuję zapach lasu
i nie zapomnę.

Jesień

 Pamiętam ten czas z mamą

Taka była szczęśliwa w lesie

Zbierała grzyby, kasztany, żołędzie

Kochała opieńki i kurki

Jej dom pachniał jesienią

Przytulam do serca czerwone liście dębu w wazonach

I kiście jarzębiny

Tyle mnie nauczyła

Dziś idę jej drogą

Wdzięczna za wspólny czas

Czasem wspomnienia tchną smutkiem

Czasem bólem

Było, minęło

Wybaczyłam

Dziś posadziłam jarzębinę

Niech pnie się do nieba

Jak moja tęsknota

Jutro zapalę znicz na grobie

Pamiętam

 

 

Chodź

Pójdziemy nad jezioro

Jest tam tak cicho i spokojnie jesienią

Słońce jeszcze świeci

I tańczy z cieniem trzcin na wodzie

Ptaki powoli cichną

Liście wierzb rudzieją

Widzisz ten błękit i biały puch piany przy brzegu

Czujesz chłodne krople

A wilgoć trawy po porannej rosie

Wszystko przemija jak sen

Przyroda zasypia by ożywić się wiosną

Tylko nasza miłość trwa choć głowy pomalowane srebrem

Podaj mi dłoń

Pójdziemy ścieżką ku przyszłości

Chodź

Pamięci syna

 dałam ci życie

chciałam otulić spokojem

nauczyć ciszy

prostych dróg

nie chciałeś

wybierałeś walkę

pomiędzy  jedną butelką a drugą

przeciekały dni

upadałeś

podnosiłeś się na moment

trwałam obok

trwoga zabierała mi sen

próbowałam walczyć o ciebie i przegrałam

cierpiałeś

cierpiałam z tobą

odszedłeś

dziś zapalę znicz na twoim grobie

może spłynie łza

może smutek usiądzie obok

wspomnę

 

***

dni coraz dłuższe

słońce pieści pola łąki ogrody

pąki forsycji kapiąc złotem zwracają twarze ku światłu

wiatr chwyta w objęcia pierwsze źdźbła trawy

ptaki zaczynają szaleć

wiesz

jeszcze wczoraj drżałam z zimna

rankiem w ogrodzie

dziś cieplej

świat się budzi z głębokim westchnieniem

idzie wiosna

 

ślad sarny w śniegu

prowadzi w głąb zarośli

gałązka sosny

 

mróz na szybie

rysuje kwiaty i liście

noc bez księżyca

 

samotne wrony

na białym polu w słońcu

szum strumienia