Szczęście chwili

dotknij mnie

myślą

przez promień słońca

otulone radością

kwiaty duszy

rozchylą płatki

płatek po płatku

przywołaj z dźwięcznej ciszy

serdecznym słowem

echo miłości

oczaruj tkliwością

uchyl

drzwi do serca

czułą pieszczotą

ciepłych dłoni

zabierz

na skrzydłach rozkoszy

do bram raju

ubierz w szczęście

poranki i wieczory jutra

zmrok zapada niepostrzeżenie
otulając
szarym aksamitem
świat stęskniony snu

jezioro
cichym szeptem
falującego sitowia
żegna

majestatyczne słońce
w ostatnich przebłyskach dnia
kładące krwiste
ramiona na wodzie

powoli powoli
gwiazdy figlarki
oczarowane księżycem
zaczynają mrugać
w ołowianym zwierciadle toni

i noc się stała


II miejsce w konkursie/grupa na facebooku/

Wiosna i ty

zawitałeś  

lekkim krokiem  

w myśli o jutrze  

wraz z wiosną  

wybuchającą krzykiem  

pierwszej burzy  

słodycz serca  

otulona ramionami  

kropelka po kropelce  

nasączyła dni  

rozkosz nocy  

złączyła dusze  

cień samotności  

odpłynął szarością  

w mroki wspomnień  

zabierając z sobą  

zapach bzu

Jak pięknie by mogło być

odszedłeś nagle
w ciszę nieistnienia
już nas nie ma

wiatr rozwiał
zapach miłości
wspólne ścieżki
spłukał deszcz
ciężki od łez

krzyk serca dławi
myśli

jak pięknie
by mogło być

dni upojne wypełnione
echem szeptów i wyznań
noce gorące od westchnień
lata spełnione

dlaczego
nasze oddechy
nie palą już warg

dlaczego...


III miejsce konkurs w grupie poezja na facebooku

Cykl wierszy o miłości

Czarny bez 

miłość nasączyła 

czarem lato 

złączone cienie 

w ramionach czarnego bzu 

drżąc 

chłonęły 

zapach siebie  

i kwiatów 

Oddychanie 

miłość  

spowiła poranek 

rozkwitłam słońcem 

oddychanie we wspólnym rytmie 

rozchyliło płatki serc 

odpłynęłam 

zatracając cień nocy 

Sieć 

miłość ujęła słodyczą 

schwytała w sieć 

teraźniejszość 

poranki i wieczory 

otulone 

ramionami szczęścia 

rozsiewają 

czar współistnienia 

Wodospad 

chwila miłości 

moment spełnienia 

spazm  

trwa i trwa 

wodospad rozkoszy 

bębni krzykiem 

cień ciał 

złaknionych siebie 

Destrukcja 

miłość przebrzmiała 

odeszła wraz z wczoraj 

samotność 

tłamsi dni zniewala noce 

destrukcja 

obleka serce 

w czerń 

trwam 

zamknięta 

w klatkę wspomnień 

temat wg.warsztatów Grzegorza Trochimczuka

Ogrody samotności

odszedłeś drogą bez powrotu

zatrzasnąłeś drzwi do jutra

zbielałymi wargami

wykrzyczałam wspomnienia

spłukałam ból

poukładałam dni

z dala od wzruszeń

chwila po chwili

wypielęgnowałam noce

wolne od westchnień

poznałam

radość z pąków

w ogrodzie samotności

wąchałam je

aż rozchyliły płatki

kuszące wolnością

zabrnęłam

w zaułek zachwytu

odnalazłam siebie

pokochałam

a echo szeptu tęsknoty

rozpłynęło się w ciszy

Przedwiośnie

Rozkoszuję się

ciepłem słońca

głaszczącego mi włosy

wyparło chłód

przytulam do serca

przebiśniegi

wychylające główki

spod sukienki zimy

łowię zarys

prężących się

pąków forsycji

na gałęzi śliskiej od szronu

wpisuję w duszę

smak

ostatnich okruchów lodu

lśniących jak kryształowa grota

żegnam się z zimą

nim wybuchnie wiosna

i tylko szadzi mi żal