sierpień

tak cicho       

tylko świerszcze muzykują z wiatrem

sad oddycha upałem

i otula  soczystym aromatem

jabłoni trzeszczących pod ciężarem dobra

jeszcze jeden krok

 i zrudziała trawa miękko

tuli się do stóp myśli błądzą

odpoczywam

dopieszczona dojrzałym latem i chwilą

***

na krawędzi słów

pomiędzy ciszą a westchnieniem

przysiadło oczekiwanie

nabrzmiałe uczuciem

pozwalam myślom płynąć

chwytam chwile malowane błogością

i składam strofy

pachnące twoja skórą

pożądaniem i spełnieniem

pomiędzy ciszą a westchnieniem

na krawędzi słów

nie liczę czasu

on płynie z każdym oddechem

ucieka tak szybko

za szybko

***

odszedłeś

już cię nie ma

zabrałeś z sobą to co dobre

co dodawało skrzydeł koiło

szczęście troskę czułość

zostawiłeś puste dłonie i żal

na krawędzi słów przyczaiło się niewypowiedziane

dyszy uczuciami bucha gniewem

podsuwa myśli

nic ci już powiedzieć nie mogę

co muszę wykrzyczę bez słów tobie Bogu

i zapale znicz

***

na krawędzi słów

usadowiło się piękno natury

gonię za jego przepychem

potrafię dotknąć płatka róży

namalować jej lico w brzoskwiniowej tonacji

pełne lśnień i niuansów

ale jak opisać subtelność dźwięków i aromatów

jak zakląć w słowa czar jesiennego poranka

gdy strzępki mgły suną z wiatrem

jak uchwycić smak soczystego jabłka

delikatność płatka śniegu

czy trel skowronka

nie potrafię

wena nie chce otworzyć ust

szepce tylko do poetów

nie wierszokletów

***

jeszcze wczoraj nie widziałam celu

żyłam uśpiona w zapomnieniu

spijając gorycz z dni miesięcy lat

dziś na krawędzi słów

z lekkością motyla

przysiadła miłość

obudziła zmysły musnęła pąsem policzki

teraz czekam na gest na spojrzenie

łaknę dotyku słodyczy

a może czegoś więcej

i już przeklinam chwile bez ciebie

***

zdradziłeś

skalałeś marzenia

utytłałeś w błocie to co było

płomień w moim wnętrzu zatrzepotał i zgasł

na krawędzi słów

potknęłam się o twoje obietnice

pokusy jakieś plany

o nas o jutrze o spełnieniu

nie ufam ci

wiatr porwał nadzieje

tarmosząc przy okazji duszę

słowa straciły moc

wybatożyłam w sercu ufność aż umknęła

obojętność dotknęła skroni

już nie tęsknię nie złorzeczę

trwam w zawieszeniu

jak łza co nie chce spłynąć

XXX

na krawędzi słów jest istnienie

magiczne momenty

nie wszystkie świadome ważności

pachnące tajemnicą niektóre wiecznością

wczoraj dziś i jutro

tkają dywan

mieniący się od barw

od początku od pierwszego krzyku

po kres mocy

gdy ostatnie tchnienie

niszczy wolę życia

powiedz

czy to co czujesz potrafisz wyznać

czy tylko przekuwasz w słowa